RIVERS OF LAMENTATION

2005

In collaboration with Anthony Roth Costanzo. countertenor

ARTIST STATEMENT

The project Rivers of Lamentation was a site-specific, ephemeral installation, part of my retrospective at the Lehman College Art Gallery in 2005-2006. The installation featured a room-scale drawing on canvas laid out on the floor covered with pages torn from various compositions by J.S. Bach and charcoal and graphite chunks. Visible traces and markings were left on this bedding of material. A video projection on a nearby wall and surround sound composition accompanied the floor installation.

The installation began with a performance by me and countertenor Anthony Roth Costanzo. We lay on the ground, in the space of the horizontal, landscape like, drawing. I drew around my body, while he sang excerpts of laments that we chose from the classical repertoire. In that prostrate position, his voice would break—much like the breaking traces and lines I was drawing across the pages torn from musical scores. We both kept our eyes closed, becoming one with the ground. During the remining part of the exhibition the edited projection and sound were providing a residue or traces of the performative action.

The audience was invited to seat or stand near the territory of the performative installation. The architecture of Lehman Collage Art Gallery provided and site-specific element: the glass walls and doors are both sides of the installation/room leading in and out. Some of the audience remained outside, observing the fragile performance through the glass, some, ventured into narrow spaces around us. Many closed their eyes, listening to the lamenting vocals and the sounds of fabric and paper scores torn or marked by the graphite and charcoal sticks. In the projected moving image, the visual echo of our performance seemed flatted: we both became visual marks, elements of the drawing itself, while sound and music became forms of drawing and marking the space.

(wersja w języku polskim poniżej)

ESSAY

Sound joins the ensemble of the spatial, material and graphic worlds of her installations in a further complex process of editing. In her work, Rivers of Lamentation, 2005, vocal lines from Gluck, Monteverdi, Purcell, Handel, Bach and Part, which she altered and combined and then mirrored with their own versions, contribute to the powerful evocation of mood which characterizes all her work. How to describe this quality? The musical fragments in the new work are all forms of lament and the visual associations enlarge the feeling of sorrow and loss: the fall of the body in the pieta, burial, immersion in a foreign medium, whose attraction she would universalise: “We crave the coldness and wetness of the dark dirt and the earth – to lie down on or in it, to enshroud our tired body, to rest”. - Guy Brett, Time Being, in The Crossing of Innumerable Paths: Essays on Art, Ridinghouse, London, 2019 and iin Monika Weiss: Five Rivers, Lehman College Art Gallery, City University of New York, and Galerie Samuel Lallouz, Montréal, 2007

To read full essay click here.

EXHIBITIONS

Monika Weiss: Five Rivers, curated by Susan Hoeltzel, Lehman College Art Gallery, Bronx, New York, 2005-2006. Major support provided by Remy Toledo Gallery, New York, Galerie Samuel Lallouz, Montréal

Monika Weiss: Leukos - Early Morning Light, in two person exhibition with Kaarina Kaikonnen, curated by Asher Remy-Toledo, Remy Toledo Gallery, New York, 2006

FROM THE EXHIBITION WALL TEXT

“River of Lamentation” (2005), an installation created specifically for the Lehman College Art Gallery, includes a collaboration with the soprano vocalistAnthony Roth Costanzo. We literally immerse our bodies in the currents of this sound environment, theinstallation that takes over the entire room, leaving us with no choice but to cross its space in order toget to the rest of the exhibition. Transgression and passage between drawing, music, and sculpture is also reflected in the live performance of the River ofLamentation (on Thursday, September 15 at 6 pm), when an opera vocalist lies on the ground, like the artist, as she draws around her curled-up figure. The vocalist continually sings fragments of classical vocal compositions, which have to do with lament, sorrow, and sense of loss. - Susan Hoeltzel, Exhibition Wall Text, 2005

To read full Exhibition Wall Text click here.

RZEKI LAMENTU

2005

We współpracy z Anthony Roth Costanzo

Projekt „Rzeki lamentu” (Rivers of Lamentation) stanowił efemeryczną instalację typu *site-specific*, będącą częścią mojej wystawy retrospektywnej w Lehman College Art Gallery w latach 2005–2006. Centralnym elementem instalacji był wielkoformatowy rysunek na płótnie, rozłożonym na podłodze i pokrytym stronami wyrwanymi z różnych kompozycji J.S. Bacha, a także bryłkami węgla i grafitu. Na tej warstwie materiałów pozostawiono widoczne ślady rasowania. Instalacji podłogowej towarzyszyła projekcja wideo na pobliskiej ścianie oraz przestrzenna kompozycja dźwiękowa.

Instalacja zainaugurowana została performansem z moim udziałem oraz kontratenora Anthony’ego Rotha Costanzo. Leżeliśmy na ziemi – w przestrzeni tego horyzontalnego, przypominającego pejzaż rysunku. Ja kreśliłam linie wokół własnego ciała, on zaś śpiewał fragmenty lamentów, które wybraliśmy z repertuaru muzyki klasycznej. W tej pozycji leżącej jego głos łamał się – podobnie jak łamały się ślady i linie, które kreśliłam na stronach wyrwanych z partytur muzycznych. Oboje mieliśmy zamknięte oczy, stając się jednością z podłożem. Przez pozostałą część wystawy zmontowana projekcja oraz ścieżka dźwiękowa stanowiły swoisty „osad” – ślady po tej akcji performatywnej.

Publiczność zaproszono do zajęcia miejsc siedzących lub stojących w bezpośrednim sąsiedztwie przestrzeni, w której odbywał się performans. Architektura Lehman College Art Gallery stanowiła istotny element *site-specific* tego projektu: szklane ściany i drzwi, zamykające instalację (i pomieszczenie) z obu stron, wyznaczały jednocześnie drogi wejścia i wyjścia. Część widzów pozostała na zewnątrz, obserwując ten efemeryczny performans przez szybę; inni odważyli się wkroczyć w wąskie przejścia otaczające naszą dwójkę. Wielu z nich zamykało oczy, wsłuchując się w lamentujący śpiew oraz w odgłosy tkaniny i papierowych partytur – rozrywanych lub znaczonych śladami grafitu i węgla. W obrazie ruchomym, wyświetlanym w ramach projekcji, wizualne echo naszego performansu wydawało się ulec spłaszczeniu: oboje staliśmy się jedynie wizualnymi znakami – elementami samego rysunku – podczas gdy dźwięk i muzyka przeobraziły się w formy rysowania i naznaczenia tej przestrzeni.

ESEJ

Dźwięk dołącza do przestrzennych, materialnych i graficznych światów jej instalacji w złożonym procesie montażu. W jej dziele „Rzeki Lamentacji” z 2005 roku frazy wokalne z Glucka, Monteverdiego, Purcella, Händla, Bacha i Parta, które artystka przetworzyła i połączyła ze sobą, przyczyniają się do silnego wywołania nastroju, który charakteryzuje całą jej twórczość. Jak opisać tę cechę? Fragmenty muzyczne w nowym dziele są różnymi formami lamentu, a wizualne skojarzenia potęgują poczucie smutku i straty: upadek ciała w Piecie, pochówek, zanurzenie w obcym medium, którego atrakcyjność artystka zuniwersalizowała: „Pragniemy chłodu i wilgoci ciemnej ziemi i gruntu – by położyć się na niej lub w niej, by otulić nasze zmęczone ciało, by odpocząć”. - Guy Brett, Time Being, w: The Crossing of Innumerable Paths: Essays on Art, Ridinghouse, Londyn, 2019 oraz w: Monika Weiss: Five Rivers, Lehman College Art Gallery, City University of New York i Galerie Samuel Lallouz, Montreal, 2007

Aby przeczytać cały esej, kliknij tutaj.

 Z TEKSTU ŚCIENNEGO WYSTAWY

„Rzeka lamentu” (2005) – instalacja stworzona specjalnie dla Lehman College Art Gallery – stanowi owoc współpracy ze śpiewakiem (sopranistą) Anthonym Rothem Costanzo. Zanurzamy nasze ciała w nurtach tego dźwiękowego środowiska – instalacji, która zawłaszcza całe pomieszczenie, nie pozostawiając nam innego wyboru, jak tylko przemierzyć jej przestrzeń, by dotrzeć do pozostałej części wystawy. Transgresja i przejście między rysunkiem, muzyką a rzeźbą znajdują odzwierciedlenie również w performatywnym wykonaniu „Rzeki lamentu” (w czwartek, 15 września, o godz. 18:00), podczas którego śpiewak operowy kładzie się na ziemi – podobnie jak artystka, która kreśli rysunki wokół swojej skulonej postaci. Wokalista nieustannie wykonuje fragmenty klasycznych kompozycji wokalnych, których tematem są lament, smutek i poczucie straty. – Susan Hoeltzel, tekst ścienny wystawy, 2005 Aby przeczytać pełny tekst ścienny wystawy, kliknij tutaj.