Koiman II (Years Without Summers)

2017-2022

Duration: 17:15

Credits

Composer: Monika Weiss

Piano: Monika Weiss

Voice 1: Maksymilian Bielecki, Tenor

Voice 2: Keith Wehmaier, Countertenor

Poem: Gute Nacht by Wilhelm Müller, part of Winterreise, 24 poems set to music by Franz Schubert (1828)

Sound composition was developed during the artist’s residency at Harvestworks, New York. Special thanks for programming support to Matthew Ostrowski

Mastered at Experimental Media Arts, University of Arkansas. Special thanks to Adam Hogan

Artist/composer statement:

Following the eruption of volcano in Tambora, Indonesia in 1815, the spreading ash cloud cooled global temperatures by reflecting and scattering sunlight and impacted weather patterns around the world, causing agricultural disaster, famine and migration. The 1816 was later named “a year without summer”. The accounts by travelers who were at sea following the Tambora explosion, describe darkness occurring during the day, making it impossible “to see your hand outstretched.” Two hundred years later the world appears to me as if shrouded in a symbolic ash cloud resulting from the global climate change, the collapse of Arab Spring, the current refugee crisis and the gradual and global move towards fascist ideologies.

Koiman II (Years Without Summers) is inspired by Winterreise (Winter Journey), a cycle of 24 songs for voice and piano composed in 1828 by the German Romantic composer Franz Schubert. In each moment (Nocturne), my voices of wind and snow and the voices of singers appear, tenor Maksymilian Bielecki (my mother’s former piano student) and countertenor Keith Wehmaier. In one section of the piece, an improvisation of mine appears, performed on the strings of the piano belonging to my mother, the pianist Gabriela Weiss. The project is meant to evoke the notion of darkness, eruption, explosion, coldness and clouding, and is greatly affected by global conditions—such as displacement, violation and exploitation of bodies of others—which mirror the abuse and gradual disintegration of the natural environment resulting from colonial agendas.

Koiman II is dedicated to my late mother, pianist Gabriela Weiss and to current refugees and migrants around the world.

Koiman II (Lata bez lata)

2017–2022

Czas trwania: 17:15

Kompozytorka: Monika Weiss

Fortepian: Monika Weiss

Głos 1: Maksymilian Bielecki, tenor

Głos 2: Keith Wehmaier, kontratenor

Wiersz: *Gute Nacht* (Dobranoc) Wilhelma Müllera – część cyklu *Winterreise* (Podróż zimowa), obejmującego 24 wiersze z muzyką Franza Schuberta (1828)

Pierwsza część kompozycji powstała podczas rezydencji artystycznej w Harvestworks w Nowym Jorku. Specjalne podziękowania za wsparcie w zakresie programowania dla Matthew Ostrowskiego.

Mastering wykonano w Experimental Media Arts na Uniwersytecie Arkansas. Specjalne podziękowania dla Adama Hogana.

Wypowiedź artystki/kompozytorki:

Po wybuchu wulkanu Tambora w Indonezji w 1815 roku, rozprzestrzeniająca się chmura pyłu obniżyła globalną temperaturę, odbijając i rozpraszając światło słoneczne, a także wpłynęła na warunki pogodowe na całym świecie, powodując klęskę w rolnictwie, głód i migracje. Rok 1816 nazwano później „rokiem bez lata”. Relacje podróżnych przebywających na morzu po wybuchu Tambory opisują ciemność zapadającą w ciągu dnia, uniemożliwiającą dostrzeżenie własnej dłoni wyciągniętej przed siebie. Dwieście lat później świat wydaje mi się spowity symboliczną chmurą pyłu, będącą skutkiem globalnych zmian klimatu, upadku Arabskiej Wiosny, obecnego kryzysu uchodźczego oraz stopniowego, ogólnoświatowego zwrotu ku ideologiom faszystowskim.

Koiman II (Years Without Summers) inspirowany jest cyklem *Winterreise* (Podróż zimowa) – zbiorem 24 pieśni na głos i fortepian, skomponowanym w 1828 roku przez niemieckiego romantyka Franza Schuberta. W każdej z części (nokturnów) pojawiają się głosy wiatru i śniegu oraz głosy śpiewaków: tenora Maksymiliana Bieleckiego (dawnego ucznia gry na fortepianie mojej matki) i kontratenora Keitha Wehmaiera. W jednej z części utworu, pojawia się moja improwizacja na strunach fortepianu mojej matki, pianistki Gabrieli Weiss. Projekt ma na celu przywołanie skojarzeń z ciemnością, erupcją, wybuchem, chłodem i przesłanianiem; silnie oddziałują na niego uwarunkowania globalne – takie jak przymusowe przesiedlenia, naruszanie nietykalności i wyzysk cudzych ciał – które odzwierciedlają krzywdę wyrządzaną środowisku naturalnemu oraz jego stopniową degradację, będące następstwem działań kolonialnych.

*Koiman II* dedykuję mojej zmarłej matce, pianistce Gabrieli Weiss, oraz obecnym uchodźcom i migrantom na całym świecie.