Koiman II (Years Without Summers)

2017-2022

Duration: 17:15

Composer: Monika Weiss

Piano: Monika Weiss

Voice 1: Maksymilian Bielecki, Tenor

Voice 2: Keith Wehmaier, Countertenor

Poem: Gute Nacht by Wilhelm Müller, part of Winterreise, 24 poems set to music by Franz Schubert (1828)

Sound composition was developed during the artist’s residency at Harvestworks, New York. Special thanks for programming support to Matthew Ostrowski

Sound mastering at Experimental Media Arts, University of Arkansas. Special thanks for mastering support to Adam Hogan

Koiman II (Years Without Summers) is inspired by Winterreise (Winter Journey), a cycle of 24 songs for voice and piano composed in 1828 by the German Romantic composer Franz Schubert. The artist dedicates this work to her late mother, pianist Gabriela Weiss and to current refugees and migrants around the world. A second inspiration for the project is the eruption of volcano in Tambora, Indonesia in 1815, the spreading ash cloud cooled global temperatures by reflecting and scattering sunlight and impacted weather patterns around the world, causing agricultural disaster, famine and migration. The 1816 was later named “a year without summer”.

The overall project evokes notions of darkness, eruption, explosion, coldness and clouding. In each movement (Nocturne), the artist includes her recordings of wind and snow, layered to create microtonal relationships. We hear the voices of opera singers. As part of this work Weiss composed vocal melodies without words for Maksymilian Bielecki, Tenor and Keith Wehmaier, Countertenor. Monika Weiss’ mother Gabriela Weiss was Maximilian Bieliecki’s piano teacher and over the years became his close friend. In the artist words: “In one movement of the piece, I performed on the strings of the piano that used to belong to my mother. Touching her piano in that way felt the most intimate, like touching the belly of the instrument. In 1816 the accounts by travelers who were at sea following the Tambora explosion, describe darkness occurring during the day, making it impossible “to see your hand outstretched.” Two hundred years later the world appears to me as if shrouded in a symbolic ash cloud resulting from the global climate change, the collapse of Arab Spring, the current refugee crisis and the gradual and global move towards fascist ideologies.”

Koiman II (Lata bez lata)

2017–2022

Czas trwania: 17:15

Kompozytorka: Monika Weiss

Fortepian: Monika Weiss

Głos 1: Maksymilian Bielecki (tenor)

Głos 2: Keith Wehmaier (kontratenor)

Wiersz: *Gute Nacht* (Dobranoc) autorstwa Wilhelma Müllera – część cyklu *Winterreise* (Podróż zimowa), obejmującego 24 wiersze z muzyką Franza Schuberta (1828)

Kompozycja dźwiękowa powstała podczas rezydencji artystki w ośrodku Harvestworks w Nowym Jorku. Specjalne podziękowania za wsparcie w zakresie programowania dla Matthew Ostrowskiego.

Mastering dźwięku zrealizowano w Experimental Media Arts na Uniwersytecie Arkansas. Specjalne podziękowania za pomoc przy masteringu dla Adama Hogana.

*Koiman II (Lata bez lata)* to dzieło inspirowane cyklem *Winterreise* (Podróż zimowa) – zbiorem 24 pieśni na głos i fortepian, skomponowanym w 1828 roku przez niemieckiego romantyka Franza Schuberta. Artystka dedykuje to dzieło swojej zmarłej matce, pianistce Gabrieli Weiss, a także współczesnym uchodźcom i migrantom na całym świecie. Drugą inspiracją dla projektu jest wybuch wulkanu Tambora w Indonezji w 1815 roku; rozprzestrzeniająca się wówczas chmura pyłu obniżyła globalną temperaturę, odbijając i rozpraszając światło słoneczne, co wpłynęło na warunki pogodowe na całym świecie, prowadząc do klęski w rolnictwie, głodu i masowych migracji. Rok 1816 zyskał później miano „roku bez lata”.

Całość projektu przywołuje skojarzenia z ciemnością, erupcją, eksplozją, chłodem i zachmurzeniem. W każdej części (określanej mianem nokturnu) artystka wykorzystuje własne nagrania wiatru i śniegu, nakładając je na siebie tak, by tworzyły relacje mikrotonowe. Słyszymy głosy śpiewaków operowych; na potrzeby tej pracy Weiss skomponowała melodie wokalne bez słów dla tenora Maksymiliana Bieleckiego i kontratenora Keitha Wehmaiera. Matka Moniki Weiss, Gabriela Weiss, była nauczycielką gry na fortepianie Maksymiliana Bieleckiego i z biegiem lat stała się jego bliską przyjaciółką. Słowami artystki: „W jednej z części utworu grałam bezpośrednio na strunach pianina, które niegdyś należało do mojej matki. Dotykanie jej instrumentu w ten sposób było niezwykle intymnym doświadczeniem – przypominało dotykanie jego »brzucha«. Relacje podróżnych, którzy w 1816 roku – po wybuchu wulkanu Tambora – znajdowali się na morzu, opisują zapadający w ciągu dnia mrok, uniemożliwiający dostrzeżenie nawet własnej dłoni wyciągniętej przed siebie. Dwieście lat później świat jawi mi się jako spowity symboliczną chmurą popiołu, będącą skutkiem globalnych zmian klimatu, upadku Arabskiej Wiosny, obecnego kryzysu uchodźczego oraz stopniowego, ogólnoświatowego zwrotu ku ideologiom faszystowskim”.